To jeden z moich głównych dylematów podczas trekkingu po włoskich Apeninach, zwłaszcza w Abruzji. Wędrując po Parku Narodowym Majella chciałabym spotkać niedźwiedzia marsykańskiego, ale żeby mnie nie zeżarl. A dokladniej: chciałabm zobaczyć niedźwiedzia w Abruzzo, ale żeby on nie widział mnie.
Zaledwie 30 km od słynnej Matery znajduje się jej „brzydsza” siostra – Gravina di Puglia. Mimo tak niewielkiej odległości turyści na ogół ją omijają, bo wielu nie wie, że Gravina istnieje, a poza tym to Matera jest do odfajkowania na ich listach „do zobaczenia”. Dlaczego siostry? Bo jak w Materze, część miasta została wykuta w skale, więc niejako to miejsce
Monte Sacro, stare opactwo na wzgórzu, to interesujące miejsce do odwiedzenia. Park Narodowy Gargano ma sporo ścieżek, a jedna z nich prowadzi właśnie tam – do zakonu, o którym nawet sporo miejscowych nie ma pojęcia. Klasztor Monte Sacro (Abbazia di Monte Sacro) stoi w Gargano na wzgórzu o wysokości około 847 metrów.
Czy wyobrażasz sobie spędzenie leniwego, relaksującego dnia, mocząc się w ciepłej, pełnej dobroczynnych minerałów wodzie? W Toskanii jest to absolutnie możliwe – region obfituje w gorące źródła; z niektórych z nich można korzystać za darmo. A gdzieniegdzie trzeba zapłacić.
Bardzo nie lubię porównywania mniej znanych miejsc do tych sławnych i przeklejania im łatki „prawie jak…”. Moim zdaniem to sugerowanie, że „niemal…” jest po prostu gorszą wersją tego słynnego. Chioggia, położona zaledwie 40 km od najpopularniejszego miasta Włoch, ma tego pecha – nazywana jest Little Venice (Mała Wenecja – całkiem ich sporo na świecie). Oba miasta mają wiele wspólnego, ale
Odkąd Mauro zasugerował wizytę w Udine, zaczęłam myśleć, że musi to być wyjątkowo czarujące miejsce; coś w rodzaju miasteczek w Słowenii u podnóża Alp, tylko z zabytkami i Fruili Venezia Giulia atmosferą. Nie wiedzieć czemu, nazwa wydała mi się niezwykła, więc i miasto musiało być takie. Dlatego też niecierpliwie czekałam na konfrontację moich wyobrażeń z rzeczywistością.
Jak dojechać do Triestu (i dlaczego obrazilimy się na zamek)
Do głowy by mi nie przyszło, że mogę żałować, że nie jestem okrągła. A jednak. Triest, miasto słynące z szalonego wiatru (bora) dmuchającego czasem 170 km/h – z chudziaków robi fruwające Mary Poppins, a średnich, jak ja, wbija w chodnik. Właściwie sami wbijamy stopy w podłoże, żeby nie dać się
Trzeciego dnia naszej wyprawy do Abruzji w grudniu o poranku stwierdziłam, że moje kolano przybrało śliczny kształt małego balonika (szkoda, że nie zrobiło się kolorowe). Irytujące i niewspinaczkowe, ale na szczęście wciąż mogłam chodzić. I chodziłam; musieliśmy tylko zmodyfikować naszą listę „do zobaczenia”. Z powodów kolanowych odpuściliśmy sobie stojący na górze zamek w Popoli; w zamian wybraliśmy Sorgenti del Pescara.
Następny dzień zaczęliśmy od zwiedzenia dwóch kościołów i zamku w Bominaco. Po drodze patrzyłam na góry i myślałam, że Abruzja zimą byłaby lepsza z większą ilością śniegu, ale z drugiej strony wiele dróg byłoby zamkniętych. No i było.
Oratorium San Pellegrino i stojący kilka metrów wyżej kościół Santa Maria dei Assumptioni
Chyba już wspomniałam, że kocham Abruzję. Pewnie tak, ale jeszcze powtórzę: dla mnie Abruzja to numer 1 we Włoszech. Dlatego też skakałam z radości kiedy jechaliśmy tam ponownie, mając nadzieję na góry w śniegu. Śniegu nie było; były za to ładne miasteczka, zamknięta droga i zupa. I inne niespodzianki.
New posts straight to your email.