Jak dojechać do Triestu (i dlaczego obrazilimy się na zamek)
Do głowy by mi nie przyszło, że mogę żałować, że nie jestem okrągła. A jednak. Triest, miasto słynące z szalonego wiatru (bora) dmuchającego czasem 170 km/h – z chudziaków robi fruwające Mary Poppins, a średnich, jak ja, wbija w chodnik. Właściwie sami wbijamy stopy w podłoże, żeby nie dać się
Trzeciego dnia naszej wyprawy do Abruzji w grudniu o poranku stwierdziłam, że moje kolano przybrało śliczny kształt małego balonika (szkoda, że nie zrobiło się kolorowe). Irytujące i niewspinaczkowe, ale na szczęście wciąż mogłam chodzić. I chodziłam; musieliśmy tylko zmodyfikować naszą listę „do zobaczenia”. Z powodów kolanowych odpuściliśmy sobie stojący na górze zamek w Popoli; w zamian wybraliśmy Sorgenti del Pescara.
Następny dzień zaczęliśmy od zwiedzenia dwóch kościołów i zamku w Bominaco. Po drodze patrzyłam na góry i myślałam, że Abruzja zimą byłaby lepsza z większą ilością śniegu, ale z drugiej strony wiele dróg byłoby zamkniętych. No i było.
Oratorium San Pellegrino i stojący kilka metrów wyżej kościół Santa Maria dei Assumptioni
Chyba już wspomniałam, że kocham Abruzję. Pewnie tak, ale jeszcze powtórzę: dla mnie Abruzja to numer 1 we Włoszech. Dlatego też skakałam z radości kiedy jechaliśmy tam ponownie, mając nadzieję na góry w śniegu. Śniegu nie było; były za to ładne miasteczka, zamknięta droga i zupa. I inne niespodzianki.
Nigdy w życiu nie pomyślałam, że w mniej więcej 4 godziny wychylę/spróbuję 16 kieliszków różnych win. Ale to zrobiłam, przeżyłam i nie miałam kaca. I do tego prawie wszystkie wina mi smakowały. Niesamowite. Jeśli masz nadmiar pieniędzy i tzw. gest, to oczywiście możesz pójść do restauracji i zamówić 16 butelek wina
Kto odwiedza Molise w styczniu? Prawie nikt, bo (może z wyjątkiem Termoli i Campobasso) właściwie mało kto w ogóle odwiedza Molise. A to błąd. W dwa dni w tym najmniejszym regionie Włoch odkryłam góry bez żywej duszy, turkusowe wodospady otoczone bardzo zieloną zielenią i bajkowo-widmowe miasteczka.
Myślę, że co najmniej kilka razy wspomniałam, że Abruzja to mój ulubiony region Włoch, więc bardzo się ucieszyłam, gdy znowu tam pojechaliśmy. Tym razem na krótko – tylko dwa dni – ale i tak lepiej niż nic. Zatrzymaliśmy się w Fara San Martino w wielkim apartamencie; był naprawdę duży (w korytarzu można śmiało urzadzac wyscigi), świetnie wyposażony, a do tego
Rawenna nie była na mojej 'do zobaczenia’ liście, toteż do miasta trafiłam przez przypadek; wiedziałam o nim tyle, że ma zabytki (jak to w Italii) i że jest w regionie Emilia-Romania. Mimo złej pogody, Rawenna sprawiła na mnie wrażenie eleganckiego miasta: ładnie ubrani ludzie spacerujący po czystych ulicach pośród ładnych budynków.
Najlepsze trasy promowe, najciekawsze miejsca, plaże i kilka ostrzeżeń z życia we Włoszech Na Procidę – mniej znaną siostrę słynnej Capri, po raz pierwszy zawitałam 10 lat temu. Procida – mniej znana siostra Capri, ale czy spokojniejsza? I po takim czasie pewnego październikowego dnia postanowiłam wrócić i sprawdzić, czy cokolwiek się zmieniło w tym ongiś spokojnym miejscu. No, zmieniło.
Gdyby to ode mnie zależało, Abruzja byłaby obowiązkowym regionem odwiedzany przez turystów w Italii. A może jednak nie, bo byłaby zatłoczona i zdeptana. I chyba powoli tak się dzieje, na szczęście powoli. Dlatego wciąż są tam miejsca, gdzie spotkanie żywej duszy, zwłaszcza poza sezonem, graniczy z cudem.
New posts straight to your email.